Mijn reis door de wereld van het gebroken been

23 februari 2017: Een nieuw perspectief

Sinds bijna een maand zit ik met een gebroken been in het gips. Ineens is er veel meer tijd, nu ik langzamer ga, of stil zit. Velen zeggen dat het heel rot of vervelend voor me is, maar ik zie het als een nieuwe reiservaring. Het klopt dat ik veel minder mobiel ben en dat er veel dingen die zo lang gemakkelijk waren, nu even lastig of moeilijk zijn. Maar het leven in een lager tempo brengt andere ervaringen met zich mee. En daarom voel ik me geen slachtoffer, maar een reiziger door een andere werkelijkheid.

In die wereld van het gebroken been zie, ervaar en leer ik heel veel. Ik denk voor het eerst aan hoe het leven is voor mensen die in een rolstoel belanden. Ik zie mijzelf als een enorm bevoorrecht mens ten opzichte van mensen die niet zo fit en sterk zijn als ik, of die geen goede balans hebben. Dan zijn je mogelijkheden nog veel beperkter dan in mijn geval. Ik denk ook aan mensen met wie het steeds slechter zal gaan, of die voor altijd immobiel zullen blijven. Dan moet je geestelijk wel héél sterk zijn, of worden. Of je wordt gek van frustratie. Ook ik heb moeilijke en paniekerige momenten gehad, als er even een pijn was die ik niet herkende, of als ik mijn draai maar niet kon vinden in de nacht. Ik was dan zo blij dat mijn geliefde er was om mij gerust te stellen. Ook op dat gebied ben ik een grote mazzelaar. Hoe anders zou het zijn zonder haar?

Ik heb me vanaf het begin overgegeven aan deze situatie, maar dat was wel een stuk gemakkelijker omdat ik wist dat deze ervaring weer voorbij zou gaan, zoals alle reiservaringen die ik beleefd heb. Als je accepteert dat de situatie is zoals die is, geeft deze periode van 6 weken in het gips en daarna een aantal weken revalideren, je genoeg tijd om stil te staan bij de waarde van deze ervaring. Zoals in elk land waar ik ooit doorheen gereisd ben, ben ik ook in deze situatie op zoek gegaan naar wat ik ervan kon leren, en waar de ervaring mij zou kunnen inspireren en verrijken.

Op mijn laatste wereldreis door Afrika, ging ik duiken voor de kust van Mozambique. Ik was op zoek naar het prachtige koraalrif, maar ik zag alleen maar een saaie, grauwe en glooiende zeebodem met donkergrijsgroene begroeiing. Dat koraalrif moest hier toch ergens zijn…. Toen ik dichterbij kwam en stil bleef hangen, opende zich een prachtig en levendig paradijs voor mijn ogen, tussen die grauwe bovenlaag. Ik kon er zelfs in gaan, en ik ontdekte een heel scala van veelkleurige vissen, onderwaterdieren en planten. En zo veranderde een dreigende teleurstelling in een ruimtereis door de verrassende waterwereld.

Waarom haal ik dit verhaal erbij? Het breken van mijn been heeft op zo’n zelfde manier, in een dreigend saaie situatie van beperkte mogelijkheden, ook een wereld geopend van andere mogelijkheden, andere ervaringen en andere waarnemingen, waar ik weer nieuwe inzichten uit heb kunnen halen. En de overeenkomst is dat je moet vertragen en stilstaan om wonderen en schoonheid te ervaren, om geraakt te worden en met behulp daarvan, inzichten te krijgen. Dan voel je dat je echt leeft, en dat is heerlijk.

Het leven op rolletjes in Almere Buiten

27 februari 2017: Een opborrelend filosofietje

In mijn geval is dat wat openvalt als ik stilsta, een filosofische wereld, waarin ik oppik/ waarneem, en mijn waarnemingen verwerk tot verdiepende inzichten. Zo kreeg ik afgelopen vrijdag loopgips. Ik vroeg waarom ik het been nu een beetje mocht gaan belasten, waar dat goed voor was. Gipskamerverpleger Jaap zei dat het bot sterker zal worden als het been belast wordt. Dan komt er namelijk meer kalkafzetting in het been. Mensen die te veel stil gaan zitten en hun been nauwelijks belasten, krijgen broze botten.

Interessant! Bij spieren is het een logisch principe dat niet gebruiken zwakker maakt, maar het feit dat ook botten zwakker worden als je ze niet genoeg belast, inspireerde mij tot verder filosoferen tijdens ons direct erop volgende weekend in Zeeland:

Een apparaat dat minder vaak gebruikt wordt, daarvan kan ik me niet voorstellen dat het zwakker wordt. Maar zou al het levende dat niet gebruikt of belast wordt, wel zwakker worden of afsterven? Dat is wel de idee van Darwin over de evolutie. Als een olifant geen slurf meer nodig zou hebben, zou die eraf vallen. De nek van een giraffe werd langer doordat het voedsel in de bomen hoger kwam te zitten. En wat ik laatst in een documentaire zag was dat bosolifanten slagtanden hebben die dichter bij elkaar zitten, omdat ze anders tussen de bomen zouden blijven haken. Logisch, de natuur is een intelligent wezen. Oké, maar als dat zo is, wat betekent dat dan voor de culturele wereld waarin wij leven?

Vroeger kregen wij al de waarschuwing dat rekenmachientjes het einde zou betekenen van het kunnen hoofdrekenen. Maar nu heeft automatisering plaatsgemaakt voor digitalisering, en dat gaat nog veel verder. De afhankelijkheid van de I-Phone is zo groot en zo massaal geworden, dat je sociale leven instort als je hem kwijt zou raken. Herken je dit idee? Wat ik zelf van die afhankelijkheid heb gezien, is dat studenten die met elkaar afgesproken hebben op een plein, als ze aankomen eerst op hun schermpje gaan kijken, en elkaar dan gaan bellen of appen dat ze er zijn. Zijn ze er allebei al, dan volgt de vraag waar de ander staat. En als ze dan opkijken van hun schermpje, dan blijken ze 10 meter van elkaar af te staan… De digitale afhankelijkheid heeft de grenzen van de humor al lang overschreden.

Maar dat betekent dus wel dat meerdere natuurlijke functies van de mens, zoals de intuïtie en misschien wel het onderscheidingsvermogen voor veraf, door steeds minder mensen gebruikt worden, en vervangen worden door een handig apparaat. Hoe meer (digitale) hulpmiddelen we gebruiken, hoe afhankelijker we worden en hoe minder we onze eigen natuurlijke vermogens nog hoeven in te zetten. Het voorbeeld bij uitstek dat me nu binnen komt vallen is de “stomstom” (voor velen beter bekend onder de naam tomtom). Kaartlezen, intuïtie en richtingsgevoel, de weg vragen op het juiste moment, de borden volgen, onthouden hoe je de vorige keer gereden bent, weten waar je bent, het is allemaal niet meer nodig.

Wat gebeurt er dan met die vermogens die dus steeds minder mensen nog gebruiken? Staan we er wel bij stil wat er daarmee allemaal eerst in slaap sukkelt en daarna misschien wel verdwijnt uit onze schat aan vermogens? Zijn er natuurlijke vermogens van de mens die werkelijk overbodig zijn geworden? Of is het wachten totdat de digitalisering aan iedereen zijn keerzijde laat zien, en wij onze afhankelijkheid van de steeds verdergaande digitale hulpmiddelen moeten bekopen?

En ik weet dat ik tot nu toe alleen nog maar enkele achterhaalde voorbeelden heb ingezet. Maar als ik meteen met de zelfrijdende en zelfinparkerende elektrische auto’s was begonnen, dan is mijn hele opbouw weg. Sommige mensen zullen zo’n hypermoderne elektrische auto nemen vanuit milieusparende motieven. Als de elektriciteit ook nog zonder milieuvervuiling is opgewekt, dan is dat natuurlijk wel heel mooi. Maar mijn vraagtekens richtten zich dan ook alleen maar op het zelfrijdende principe. Deze enorme luxe, om niet meer bezig te hoeven zijn met iets dat zo betekenisloos en banaal is als autorijden, ervaren sommigen als een statussymbool, een soort “power to me”. Zij genieten ervan dat ze tijdens het rijden een appje kunnen sturen naar iemand, dat ze tijdens het rijden een appje kunnen sturen. Dit lijkt een typefout, maar dat is het niet. Het is volgens mij eerder een denkfout.

Wat lijkt mij de denkfout? Dat lui makende luxe een rijkdom is. Dat oningevulde ruimte en het zelf doen van de normale dingen in het leven (zoals autorijden, boodschappen doen, koken, schoonmaken), geen waarde hebben. Dat wakker zijn, aanwezig zijn en actief bij je dagelijkse leven betrokken zijn, verspilde energie is die je beter kunt gebruiken.

Weten waar je bent, zien wie je wilt ontmoeten, in contact staan en communiceren met de (niet-digitale) wereld om je heen, ruimte laten aan het toeval, de mogelijkheid van het verdwalen, je eigen weg vinden, zelf sturen, zelf bepalen waar je naartoe gaat, genieten van de stilte, oningevulde ruimte benutten om stil te staan bij je ervaringen. Het heeft wat mij betreft allemaal waarde, omdat het met bewust zijn te maken heeft. Dit betekent niet alleen wakker en bewust deelnemen aan je eigen leven, maar ook actief sturing geven aan je leven, op zo’n manier dat je keuzes passen bij wie je bent. Leven is een werkwoord, geen status.

Ik vrees dat zulke hulpmiddelen, die verkocht worden met behulp van de herkenbare woorden “luxe”, “handig” en “zo gemakkelijk”, ons proberen te verleiden om steeds meer te gaan slapen. Wie steeds meer op die passieve manier slapend leeft, gebruikt zijn eigen mogelijkheden en krachten steeds minder.

En als we daar dan deze natuurwet bij betrekken dat alles wat niet meer gebruikt wordt zwakker wordt en uiteindelijk afsterft, dan komen we toch op het punt dat we ons af moeten vragen: Wat zijn de consequenties voor onze eigen natuurlijke kwaliteiten, ons bewustzijn en onze vrijheid, als wij steeds meer van onze activiteiten gaan uitbesteden aan digitale hulpmiddelen? En willen wij ons daartoe wel laten verleiden?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Het gebroken been, Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Mijn reis door de wereld van het gebroken been

  1. Conny zegt:

    Een herkenbaar en mooi verhaal waar ik me helemaal in kan vinden. Zelf had ik een gebroken rug en een gebroken hart, was ineens bij regelmaat compleet invalide en wist niet of het over zou gaan. Dat laatste maakte het extra lastig om me er mee te verhouden en het te aanvaarden. En ja… belasting maakt sterk. In alle opzichten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s