Terugkomen in Nederland na een reis van 13 maanden

2 juni 2011:

Het meest uitdagende deel van een wereldreis dat altijd vergeten wordt in de verhalen, is de laatste etappe: die van de thuiskomst. De vragen waar je in Nederland mee doodgegooid wordt, zijn: Hoe is het om weer hier te zijn? Ben je alweer geland in Nederland? Wil je nog wel reïntegreren of ben je alweer een nieuwe reis aan het plannen? Terwijl de grootste uitdagingen voor mij waren: Hoe ga ik me thuis voelen in Nederland en hoe kan ik wat ik ervaren, geleerd en ingezien hebt gaan toepassen in de gewone wereld?

Volgens mij stellen mensen hier grotendeels dezelfde bovenstaande en-nu?-vragen, aan de ene kant omdat andermans reiservaringen toch ver van hun bed staan en ze er niet zoveel mee kunnen. Aan de andere kant willen ze dat je nu weer gewoon gaat doen, dat je weer bij hun gaat horen. Maar daarnaast is de tijd na de terugkomst ook wel een periode waarover bijna geen reiziger ooit vrijwillig vertelt. Het is de moeilijkste en minst populaire etappe. Veel reizigers belanden tijdelijk in een zwart gat, of gaan zich helemaal niet meer thuis voelen in Nederland. En omdat deze keerzijde van het reizen een beetje taboe is, staan mensen die het moeilijk hebben na een reis, er vaak alleen voor. Hier ben je weer gewoon één van de velen, niemand mag bijzonder zijn of boven het grasveld (knipoog) uitsteken, terwijl je op reis wel bijzonder was voor anderen en veel bijzondere ervaringen had. En juist als je worstelt met je terugkomst, stokt de spontane stroom van avontuurlijke ontmoetingen en ervaringen. Ik schrijf dit terugkomstukje om het stilzwijgen te doorbreken over dit na-je-reis-probleem, wat je ook na een vakantie of festival waarop je veel beleefd hebt, kunt tegenkomen.

Omdat ik al meer wereldreizen heb gemaakt en al vier keer ben teruggekomen uit Verweggistan, dacht ik overmoedig dat ik nu wel zou weten hoe ik zonder in het overbekende zwarte gat te vallen, hier weer mijn leven op kon bouwen. Ik wist dat ik geen verwachtingen moest hebben van mijn oude en nieuwe omgeving (Nederland) en gewoon met mijn eigen dingen bezig moest gaan. Dat lukte. Na twee dagen was het al Koninginnedag. Ik zag heel veel mensen en verrassend genoeg, na 15 jaar in Utrecht gewoond te hebben, slechts een paar bekenden. Op zich was dat wel fijn voor de reiservaring in Nederland, want ik hoefde niet al te veel voorspelbare gesprekken te voeren.

Maar enkele dagen later merkte ik dat ik niet zo aan het genieten was van mijn muziek, van mijn eigen bed, van mijn zelfbereide eten en van de doorbrekende Nederlandse lente, terwijl dat toch wel dingen waren waar ik me op verheugd had. Ik miste de smaakkleur en de intensiteit in het eten, alsof ik er geen contact mee kon maken. Of misschien kon ik die smaak er niet inleggen tijdens het koken. Want koken wordt pas echt een succes als je er liefde (= aandacht) in stopt en van eten ga je pas echt genieten, als je die liefde oppikt en aanneemt.

Op de Lombokmarkt op Bevrijdingsdag belandde ik toch weer in een herkenbaar gesprek met een kennis die mij weer beluisterde met dezelfde argwaan als vroeger. Het gebrek aan openheid en echte interesse viel mij op, ook bij andere oude bekenden. De irritante vraag die wel steeds terugkwam was: “Hoe is het om weer in Nederland te zijn?” Ik kon niks met die vraag. Ik zou het niet weten. Daarom was hij natuurlijk ook zo irritant. Hoe gaat het eigenlijk met mij? Hoe vind ik het om weer hier te zijn? Ik concludeerde dat er een dikke mist in mij hing en dat ik mijzelf uit het oog verloren was. Het eerste terugkomprobleem had ik weliswaar voorkomen: ik had me deze keer niet gestoord aan Nederland en had niks van anderen verwacht. Maar ik had tijdens de grote verandering van reizen naar thuis zijn, geen aandacht besteed aan mezelf. Ik wist dat ik deze geestelijke mist alleen maar kon oplossen door te gaan schrijven in mijn dagboek. Toen ik het opensloeg zag ik dat ik sinds mijn terugkomst nog helemaal niks had geschreven! Dat kan natuurlijk niet. Ik wist eigenlijk allang dat schrijven essentieel is voor mij om mijn ervaringen te verwerken en mezelf helder en fris te houden. En waarom doe ik het dan niet? Weer zo’n lekkere vraag!

Sinds ik dit weer weet ben ik mijn leven actief aan het leven, op tijd naar bed, op tijd op, schrijven voor mezelf, bezig zijn met authenticiteitscoaching en Tripje naar de Vrijheid, de websites en flyers vernieuwen, nieuwe verbindingen leggen met andere hulpverleners die aansluiten bij wat ik doe. En er is nog zo veel meer te doen. Ik heb zo veel artikelen uit te werken, ik heb zo veel te zeggen over Afrika, over waar ontwikkeling moet beginnen, over de desastreuze invloed van de ontwikkelingshulp zoals het nu is, over de afbreuk van authenticiteit door middel van scholing, enzovoort. Sommige artikelen heb ik zelfs al geschreven. Maar toch moet alles wachten. Eerst is er hier in het dure Nederland iets anders nodig. Ik moet geld verdienen en ik voel dat het tijd is om me puur op mijn coaching en later op het schrijven te gaan richten. De tijd van bijbaantjes is voorbij.

Dus nadat ik gedaan had wat nodig was om me weer goed te voelen in Nederland en ik me weer op mijn werk ging richten, werd het tijd om de ontwikkelingen die ik op reis heb doorgemaakt in de praktijk te brengen.

De eerste grote ontwikkeling is die van ongeduld ten opzichte van anderen, naar geduld hebben en erop vertrouwen dat iedereen uiteindelijk zijn eigen timing heeft en manier vindt, voor het zetten van een volgende ontwikkelingsstap in het leven. Dat geduld had ik tijdens mijn coaching altijd al, maar daarbuiten vond ik dat nog wel eens moeilijk. Ik zag en besprak (als vanzelf) vaak de uitdagingen van mensen die ze uiteindelijk toch niet aangingen. En dan dacht ik vaak: Als je het niet aangaat, kom je niet dichterbij. Ik wilde te graag helpen. Nu houd ik meer contact met de ander, ik luister en vraag me af of de ander wel wil horen wat ik zie en ook wanneer ik genoeg heb gezegd. Dan stop ik en accepteer ik de grens. Geduld is liefde, het is ruimte voor een ander hebben en voor jezelf. En ongeduld is onvolwassenheid en onzekerheid. Dat is dus wel een heel grote omslag.

De tweede, nauw verbonden ontwikkeling die ik nu graag in de praktijk breng, is het gegroeide vertrouwen in mijzelf als mogelijk succesvolle brug naar de maatschappelijke wereld toe. Dat ik op allerlei manieren en samen met andere mensen kan bijdragen aan bewustwording in deze wereld en dat daar genoeg behoefte aan is, zodat ik daarvan kan leven. Met mijn groei in geduld en vertrouwen gaat dat succes zeker groeien. Want ik weet al heel lang dat ik iets essentieels kom brengen: een richtingaanwijzer die wijst naar zelfbewustwording als de eerste stap van elke ontwikkeling. Ik hoop dat ik dit werk weer snel in de praktijk kan brengen. De praktijk is weer geopend, maar de websites en flyers updaten is nu het grootste werk. Alles wat ik opgebouwd heb moet met mij mee veranderen.

2 juli 2011:

Er is de afgelopen week veel gebeurd en ik kan inmiddels zeggen dat ik nu echt weer helemaal terug ben. Ik heb een paar Tripjes naar de Vrijheid gedaan en daarvan willen enkelen met behulp van authenticiteitscoaching hun uitdagingen aangaan. Wat heerlijk! Ik wil niks liever dan werken, dit werk! De laatste tijd merkte ik al dat mijn vernieuwde flyers en de gesprekjes over wat ik doe, mensen enthousiast maakten en ze persoonlijk aansprak. Maar dat deze stroom nu ook echt werk oplevert, is natuurlijk weer een flinke stap verder.

Daarnaast is er contact met een middelbare school waar ik misschien wel als coach aan de slag kan en er komen weer beurzen en festivals aan waar ik Tripjes ga aanbieden. Kortom mijn maatschappelijke ontwikkeling stroomt en hij voelt sterker dan ooit tevoren.

Juni was een maand vol uitdagingen om mijn leven om te zetten van oud naar nieuw. Ik merkte dat het eigenlijk niet zo moeilijk was voor mijzelf om het nieuwe te omarmen en te leven. Maar de uitdaging lag nu in het feit dat anderen het nu ook nog moesten gaan zien en vooral geloven en accepteren.

Het is eigenlijk een prachtige dans: op reis gaan, stappen zetten in je persoonlijke ontwikkeling, geestelijk rijker en sterker worden, terugkeren naar het oude en heel je oude leven, inclusief je oude zelf en de mensen die van je houden, meenemen naar je vergaarde rijkdom, in een hartelijke omhelzing.

Hartelijke groeten en tot mijn volgende reis,

Stef

PS: Bedankt voor al jullie reacties en jullie aandacht voor mijn stukjes. Ik hoop dat je ervan hebt genoten. Mijn reis is voorbij. Ik ben weer helemaal hier. Vanaf nu zal ik weer af en toe een nieuwsbrief versturen. Je kunt je aanmelden voor de nieuwsbrief op: steffromcreek@gmail.com. Inmiddels ben ik ook een nieuwe weblog begonnen die ik als Column ga gebruiken: www.globalsoulcolumn.wordpress.com. En voor wie interesse heeft in een Tripje naar de Vrijheid, of wie de omzwervingen van de Global Soul Travel Coach wil volgen, die kan af en toe op de agenda kijken van de inmiddels vernieuwde website: www.tripjenaardevrijheid.nl. Ook www.authenticiteitscoaching.nl heeft een update ondergaan, dus voel je vrij om daar ook nog eens rond te kijken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s