Healingtime in Noord-Mozambique en daarna Tanzania: echt heel anders

6 oktober 2010:

Hoe gaat het met Nederland? Hebben we al een nieuwe regering? Is er nog crisisnieuws? Het is alweer een tijdje gelezen dat jullie iets van mij gehoord hebben. Ik ben inmiddels, na meer dan 6 maanden, over de helft van mijn reis en ik heb af en toe het gevoel dat de tijd sneller gaat dan ik.

Malawi en Mozambique hebben uiteindelijk een onverwachte betekenis gekregen in mijn reis. Vlak na mijn vorige bericht geschreven te hebben, had ik een droom die mij duidelijk maakte dat ik nog iets te verwerken had van mijn vaders overlijden. Dat werd in de dagen erop bevestigd door twee wonden die ik opliep, waar ik bijna twee maanden mee heb gestoeid om ze te helen. Aanvankelijk dacht ik veel na over de ontwikkelingssituatie van Malawi en Mozambique. Ik zag een combinatie van fysieke en geestelijke armoede en vroeg me af hoe deze twee getraumatiseerde en ontwortelde culturen geheeld konden worden. Ik heb er veel over gepraat, maar meestal vloeide hun aandacht weg. Te veel woorden en te theoretisch. Uiteindelijk heb ik theater ontdekt als de ideale manier van communiceren om mensen te helpen bewust te worden van de slachtofferrol die ze spelen. Via theater kon ik ze raken. De afhankelijke positie die ze innemen ten opzichte van de “superieure blanken” (zoals ze ons zelf zien en benoemen), van de regering, de hulporganisaties en God, voorkomt dat ze zelf initiatief nemen om hun materiële problematiek op te lossen.

Ilha Matemo, in Noord-Mozambique: een prachtige plek om wild te kamperen

 

 

Dit denk- en helpwerk werd vanaf die droom steeds verder verdrongen door mijn eigen proces. De uiterlijke en natuurlijke schoonheid van beide landen was heerlijk en het feit dat ze mij cultureel gezien niet inspireerden, bood mij de rust om aan mijn dubbelzijdige helingsproces te werken. Ik nam als het ware een dikke maand vakantie van de reis en van mijn werk, om aan mijzelf te werken. Deze periode werd afgerond door enkele speciale ontmoetingen met verschillende naamgenoten van mijn vader, die als engelen op mijn pad, op verschillende manieren bijdroegen aan mijn complete genezing, toen ik drie weken geleden Tanzania binnenging. Wat kan het leven soms toch mooi zijn!

Sindsdien heb ik Tanzania ervaren als een heel erg ander land, met en heel andere cultuur dan wat ik tot nu toe heb gezien. Bijvoorbeeld: In mijn Swahili-boekje (Lonely Planet) beginnen ze pas op bladzijde 142 iets uit te leggen over de tijd. Als je weet hoe anders de Swahili-tijd is dan onze tijd, dan begrijp je dat dit onderwerp op de eerste pagina behandeld moet worden. Zo kwam ik 6 uur te laat om mijn eerste bus te pakken. “Tja, maar hier staat toch duidelijk 12 uur. Dan weet je toch dat je hier om 6 am moet zijn? Logisch toch?” “Uuuh, nou ja, laten we het morgen nog maar eens proberen,” kon ik alleen maar zeggen tegen de man die mij als tolk hielp om mijn geld terug te krijgen. Het duurde nog zeker twee uur voordat ik een nieuw ticket had. Maar ja, als je geen tijd hebt dan moet je niet naar Afrika gaan.

Bij de volgende stop, Mikumi National Park, besloot ik om mijn hele analyse van culturen en het nadenken of deze reis wel voldeed aan mijn verwachtingen, te stoppen. Ik wilde meer ongecompliceerd ervaren en genieten, dus nam ik de beslissing to go with the flow. Dat heeft me al zoveel meer mooie ervaringen gebracht dan tot dan toe in Afrika, dat ik daar voorlopig niet van terugkom. Ik heb een half uur na die beslissing van het campingpersoneel een gratis safari gekregen, over de hoofdweg die door het Nationaal Park heenliep. Ze stopten bij elk wild beest wat we zagen, zodat ik foto’s kon nemen. Het was mijn eerste safari (Swahili-woord voor “reis”) en ik zag meteen hordes wilde dieren: giraffen, zebra’s, twee olifanten (moeder en zoon), allerlei antilopen, bavianen, een eland, een wild zwijn, buffels en als klap op de vuurpijl, leeuwen die aan het luieren waren na het verorberen van een buffel. Blij dat het er toch van is gekomen. En helemaal mooi als het zo kan.

Eén van de persoonlijkheden die ik op mijn eerste safari tegenkwam

In Dar-Es-Salaam rolde ik in een housewarmingparty van een groep aardige Deense stagelopers/ ontwikkelingswerkers en de volgende dagen kon ik van de Tanzaniaanse gastvrijheid en vriendschap genieten van Nassal, een Tanzaniaanse student die ik in de bus had ontmoet. Het was wel even wennen om zo compleet gast te zijn, waarbij we hele dagen samen doorbrachten, maar ook wel heel leuk en verrijkend. Ik heb een begrafenis meegemaakt, waarop mij opviel hoeveel mensen tijdens de speeches nog met hun mobiele telefoons in de weer waren. Zelfs een eerder hartverscheurend huilende vrouw, was even later tijdens een speech aan het bellen. Ook gingen mensen op andere graven staan om de sprekers en de ter-aarde-lating goed te kunnen zien. Ik heb nooit geleerd dat dat niet mag, maar het voelt respectloos.

Intussen ben ik in Bagamoyo beland, de dorpse eerste hoofdstad van het land. Bij gebrek aan beschikbare bedden in hostels, ben ik in het open huis/hostel van een rastajongen beland. De kamer staat vol met schilderijen, als getuige van een creatief verleden, maar nu is de activiteit vooral gericht op cool zijn, feesten, alcohol en (liefst blanke) vrouwen. Gelukkig kwam ik ook een andere groep leuke, creatief actieve rastas tegen waar ik me meteen thuis bij voelde. Er ontstonden inspirerende vriendschappen met hen. En zo was Bagamoyo een plaats van sterke contrasten.

Toen ik op vrijdag aankwam kwam ik erachter dat er maandag een internationaal, Afrikaans kunst- en cultuurfestival zou beginnen. De flow gaat op deze manier lekker door. Ik heb al een paar erg mooie voorstellingen gezien en veel mensen ontmoet. Ik ben er wel achter gekomen dat, waar ze in Mozambique en Malawi open en eerlijk zijn over wat ze geld van je willen krijgen, ze in Tanzania gehaaider zijn. “Eerst vrienden worden en dan proberen te profiteren van het eindeloze budget van die mzungu (blanke).” Dat is een veelvoorkomende gedachtengang.  Ze denken automatisch dat je rijk bent en als je je geld niet deelt, wil je het vast niet met hun delen. Ach, als je duidelijk bent dat je graag zelf bepaalt hoe je je geld uitgeeft en oplet dat niemand op jouw kosten iets bestelt, dan is er geen enkel probleem.

Gelukkig zijn er ook genoeg hartelijke Tanzanianen. Je hoort overal Karibu! (Welkom!). En er zijn ook genoeg buitenlanders die er projecten doen, of stage lopen. Zo kwam ik de Deense groep uit Dar Es Slaam weer tegen en werd ik uitgenodigd om als ik terugkeerde naar Dar, bij hun te slapen. Uiteindelijk waren er genoeg mooie ontmoetingen. Ondanks dat ik nog geen enkel Tripje in Tanzania heb gedaan (hun Engels is meestal te slecht om de flyer te begrijpen), houd ik hier vooral bevestigings- en inspiratiegesprekken. Dat werkt zo goed. Ik wil het in Nederland ook gaan doen met kinderen en volwassenen, naast Tripje naar de Vrijheid en authenticiteitscoaching.

Tot de volgende update!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s